Heyriði nú mig, endurlífgunartilraunirnar virðast eitthvað vera að skila árangri! Tvö blogg á þrem vikum er allavega meira en hægt var að segja í langan tíma á undan þó það teljist nú seint eitthvað afrek.

En svona svo maður komi nú með smá fréttir hérna inn þá er ég að fara að keppa á Reykjavík International Games á morgun í kúlu. Það er bein útsending frá sjónvarpinu á milli 13 og 15 en auðvitað eiga bara sem flestir að skella sér í höllina. Ég keppi svo í kúlunni um 13:30 og ég verð nú að viðurkenna það að það er ekki laust við að ég sé orðin svolítið spennt. Æfingarnar eru búnar að ganga mjög vel í kúlunni í vetur og ég er í bætingarformi en svo þurfti ég að seiga alveg hrikalega lélegar síðustu tvær æfingar fyrir mótið. Það var nú samt bara svona til að  setja smá spennu í þetta og halda mér á tánum...þetta má ekki vera of auðvelt! Það verður því fróðlegt að sjá hvað gerist á morgun!

Skólinn er að komast á fullt skrið aftur og þessa önnina verð ég í Lyfjafaraldsfræði, Lyfjagreiningartækni og Klínískri lyfjafræði I en mér líst bara vel á þetta (eruð þið nokkuð sofnuð?). Ég sleppi tveim fögum sem ég tek næsta vor svo að ég verð ekki í jafn mikilli geðveiki og ég var í fyrir áramót. Enda styttist í sumarið og mótin og þá er eins gott að geta einbeitt sér almennilega að æfingunum. Ég var allavega alveg á því eftir síðustu önn (þar sem ég var í fullu námi í fyrsta skipti) að það hafi verið ein gáfulegasta ákvörðun lífs míns að taka þetta nám hægar.

Það er alveg magnað hvað ég get orðið rosalega húkkt á hlutum en nýjasta æðið er að prjóna....og já þið lásuð rétt ég er komin með prjónaæði. Þetta byrjaði allt mjög sakleysislega þegar hún mamma ákvað að vera svo indæl að prjóna á mig lopapeysu og bað mig um að koma með sér í prjónabúðina til að velja mynstur og liti. Ég auðvitað gerði það alveg grunlaus um hvað biði mín. Eftir að hafa staðið í búðinni í lengri tíma að pæla í mynstrum, peysum, litum og lopa fór mig nú aðeins að klæja í lófana að prófa að prjóna aftur sjálf. Ég hafði nú ekki gert það síðan ég var svona 11 ára þegar ég missti endanlega þolinmæðina á því hvað ég prjónaði ójafnt og barnalega....já ég veit ég var barn en fullkomnunaráráttan fór snemma að segja til sín. Eftir þetta fór ég í mat til mömmu þar sem ég ákvað að biðja hana um að rifja þetta aðeins upp með mér. Ég vissi svo ekki af fyrr en ég var búin að kaupa mér prjóna, garn, heklunál og meira að segja kaðlaprjóna og búin að prjóna tvö eyrnabönd og vettlinga. Þetta er alveg magnað....en talandi um það þá ætla ég að láta þetta duga í bili svo ég geti drifið mig heim og náð að prjóna aðeins áður en ég fer á æfingu!

Gangið hægt um gleðinnar dyr um helgina!

Það er alveg kominn tími á að gera smá endurlífgunartilraunir á þessari bloggsíðu fyrst að ég er komin í frí og búin með hrikalegustu önn sem ég hef upplifað. Nú er bara að sjá hvort að einhver nennir ennþá að kíkja hingað. Þar sem ég var í prófum til 18. desember og var að æfa alveg eins og múkki þá hafði ég ekki tíma til að skrifa nein jólakort í ár svo að þetta verður bara sameiginlegt jólakort til allra!

Nú er ég komin til Prag og er að fara að keppa á eftir. Ég verð nú að viðurkenna að það er ekki laust við að ég sé bara orðin vel spennt! Það verður hörku keppni á eftir og ég fílaði mig rosalega vel á æfingunni í gær svo að vonandi fer nú spjótið að fara eitthvað aðeins lengra. Völlurinn hérna er alveg æðislegur, það eru tré allt í kringum hann og þetta er voðalega tékkneskt eitthvað....æji erfitt að lýsa því en þið sjáið þetta þegar ég set inn myndirnar. Vinkona mín frá Austurríki er að fara að keppa hérna líka (í spjótinu) svo að ég er ekki búin að þurfa að hanga ein allan tímann heldur er ég búin að vera mikið með henni og herbergisfélaga hennar sem er líka spjótkastari. Við fórum í smá göngutúr í gærkvöldi og römbuðum á einhverskonar útsýnispall þar sem við höfðum bara útsýni yfir alla borgina og vá þetta er sko alveg ótrúlega falleg borg. Ég vildi að ég hefði meiri tíma til að skoða hana en við erum búnar að ákveða að fara út að borða niðrí bæ í kvöld eftir keppnina og þá fæ ég að sjá aðeins meira. Vonandi hef ég eitthvað til að halda uppá!

Það er mjög fyndið að hérna líta allir upp til manns af því að maður er spjótkastari og er að fara að keppa við Spotakovu (heimsmethafann sem er tékknesk) af því að hún er svo mikið idol hérna. Venjulega eru spretthlaupararnir í mesta uppáhaldinu en hérna fær maður bara vááá ertu spjótkastari....frekar fyndið og lúmskt gaman! Það er greinilegt að hún nýtur mikillar virðingar hérna. Við Elisabeth (austurríska stelpan) vorum einmitt að tala um það í gær á leiðinni á æfingu hvað það er mikil fótboltadýrkun í okkar löndum og ég var að segja henni hvernig er búið að koma fram við okkur á Laugardalsvellinum. Svo komum við á völlinn og það var þessi stóri leikvangur sem að Spotakova æfir á daglega og við fórum að djóka með það hvort að hún sé rekin af grasinu hérna líka og öskrað á hana og læti. Ég stórlega efast um það og ég er alveg viss um að þó að ég myndi einhvern tímann setja heimsmet þá fengi ég ekki einu sinni að hlaupa atrennu á laugardalsvellinum án þess að einhver færi að tuða í mér.

En jæja nóg um það, ég kem með fréttir af mótinu um leið og ég get og vonandi verða þær góðar! Allir að senda mér alla þá spjótkaststrauma sem þeir eiga til kl 17 að íslenskum tíma!

Ætli það sé ekki kominn tími til að láta heyra aðeins frá sér og hvaða tími er betri en þegar maður situr á flugvelli og bíður eftir fluginu sínu. Núna sit ég semsagt á flugvellinum í Kýpur á leiðinni af Smáþjóðaleikunum og á næsta mót sem er í Prag...nýbúin að láta taka mig svoleiðis í *****! Ég hef aldrei upplifað annað eins! Ég var rukkuð um yfirvigt fyrir spjótin áðan...ok nokkuð fair ég mátti bara vera með 20 kg og taskan var 20 (reyndar rúmlega en sem betur fer tók konan ekki eftir því) og spjótin voru 5 kg. En nei nei haldiði að þeir leyfi sér ekki að rukka um 22,5 evrur fyrir hvert kíló!!!! Þetta þýðir að ég þurfti að borga hvorki meira né minna en 113 evrur (18-19 þús íslenskar) fyrir 5 kg yfirvigt....ég bara á ekki til orð!

Ok best að skrifa um eitthvað annað svo að ég jafni mig! Smáþjóðaleikarnir gengu bara vel hjá mér í þetta skiptið, vann gull í spjótinu, var með nýtt smáþjóðaleikamet og átti 4. lengsta mótið mitt ever. Þetta er nú bara ágætis árangur en einhvern veginn var ég samt ekkert að springa úr gleði sem er kannski eðlilegt því að maður vill alltaf meira. Núna er ég á leiðinni til Prag alveg aaaalein þar sem ég keppi á mánudaginn en þaðan held ég svo áfram til Spánar á þriðjudaginn og keppi þar á miðvikudaginn. Það er alveg hörku prógram framundan og mér líst bara vel á þetta, vonandi fer spjótið bara sem allra lengst. Mig ætti allavega ekki að vanta keppnina því að á mánudaginn mætir allavega heimsmethafinn svo að þetta er þokkalega sterkt mót. Mótið á Spáni er líka ansi sterkt en ég er samt ekki búin að sjá nákvæman keppendalista ennþá.

Þessi vika sem ég er búin að vera hérna á Kýpur er búin að vera mjög skemmtileg og mér finnst íslenski hópurinn alveg frábær. Krakkarnir eru líka búnir að standa sig alveg hroðalega vel og ég er alveg viss um að það heldur bara áfram í dag. Síðasti keppnisdagurinn er að fara að byrja eftir tæpan klukkutíma og ég hefði nú alveg verið til í að vera í stúkunni og öskra mig hása við að hvetja en ég verð bara að fá fréttir í kvöld. Það er búið að vera alveg hroðalega heitt hérna en hitinn fór yfir 40°C fyrstu tvo dagana, svo er reyndar búið að vera aðeins kaldara (eða minna heitt kannski) sem betur fer. Eftir að það kólnaði aðeins og við fórum að venjast þessu þá er bara búið að vera fínasta æfingaveður (allavega fyrir spjótkastara) og ég náði ansi góðri kastæfingu í gær. Það eina sem ég hefði viljað gera meira af hérna var að skoða mig aðeins um en maður verður víst að forgangsraða í svona ferðum og mig langaði bara aðeins meira til að kasta langt (svo að ég geri það vonandi).

Ég læt þetta duga í bili þar sem ég þarf að fara að fá mér aðeins í gogginn fyrir flugið en ég ætti að hafa nægan tíma til að blogga á þessu ferðalagi ef það verður internet.

Ásdís ferðalangur

Þá er komið að því, hið mánaðarlega blogg! Nú hefur heldur betur dregið til tíðinda en við Fjörmenningar (nokkrir allavega) vorum að koma frá Spáni rétt fyrir helgi ásamt nokkrum sprækum USÚ krökkum. Ég, Helga og Stebbi vorum í tvær vikur en hin voru í c.a 11 daga í æfingabúðum í Albir sem er rétt hjá Benidorm. Æfingarnar gengur bara ansi vel og mér líst bara vel á þetta allt saman. Rétt áður en ég fór út læstist ég í mjóbakinu og það situr aðeins í mér ennþá en sem betur fer háir þetta mér ekki þegar ég kasta. Það eina sem ég get ekki gert í rauninni er clean og snörun en ég græt það nú svosem ekkert á meðan ég hef beygjurnar. Það gekk mjög vel að kasta úti svo að ég er alveg að farast úr spenningi að klára þessi blessuðu próf og byrja að keppa.

Talandi um próf þá er nú farið að styttast alltof mikið í þau en í þetta skiptið verða þau 3 hjá mér, 29. apríl og 4. og 11. maí. Ég missti ansi mikið úr skólanum og lærdómi við að fara til Spánar og Tenerife og svo gaf það mér nú ekki beint tíma til að læra þar á milli að hún Harpa systir mín kom með Ísabellu Hjálmdísi í heimsókn frá Flórída. Eins og venjulega þegar maður sér Harris fjölskylduna þá veit maður ekkert hvenær maður mun sjá þau aftur svo að ég vildi að sjálfsögðu nota allan þann tíma sem ég gat með þeim. Ég er svona aðeins að súpa seiðið af því núna en það var alveg vel þess virði....svo reeeddast þetta alltaf!

Ég læt þetta duga í bili þar sem ég þarf að fara að sofa til að fá próflestrarsvefninn minn, ekki veitir nú af!

Ásdís Lestrarhestur

Ekki nóg með það heldur fyrsta íslenska konan til að kasta þessu spjóti yfir 60 m og það verður víst aldrei tekið af manni. Ég eiginlega get varla lýst því hvernig mér líður akkúrat núna og er búið að líða síðasta 1 og hálfa sólarhringinn. Ég var eiginlega ekki búin að átta mig alminnilega á þessu fyrr en ég fór á netið í gærkvöldi og sá allar hamingjuóskirnar á facebook og greinarnar á vísi og mbl. Þegar ég kom hingað þá verð ég nú að viðurkenna að ég vonaði það innst inni að ég myndi kasta yfir 60 m því að ég vissi að ég gæti það en ég vildi ekki setja mér of hátt markmið og verða svo kannski fyrir vonbrigðum ef ég næði því ekki. Þess vegna setti ég stefnuna bara á 55 m af því að ég var nokkuð viss um að ég ætti pottþétt að geta kastað það og ég hefði alveg getað verið sátt við það sem opnun í mars.

Ég var alveg hrikalega stressuð fyrir keppninni kvöldið áður og um morguninn en um leið og ég kom útá völl, byrjaði að hita upp og fór að fíla mig hroðalega vel þá bara hvarf allt stress. Ég tók tvö upphitunarköst á brautinni, eitt með 7 skrefum og annað með fullri atrennu, sem voru svona líka hrikalega góð bæði tvö og þá vissi ég bara að ég gæti kastað langt. Aðstæðurnar voru alveg frábærar 30 stiga hiti og næstum alveg logn en þær voru kannski aðeins of góðar því að mér tókst að brenna soldið í leiðinni og var eins og Rúdolf um kvöldið. Það var alveg magnað hvað þetta vakti mikla athygli á vellinum að einhver stelpa frá Íslandi skyldi vera að kasta svona hroðalega vel. Þegar ég skokkaði svo niður eftir keppnina var fólk að brosa til mín og veifa mér allan hringinn.

Stelpunum í seinni hópnum gekk svo ekki alveg jafn vel og okkur í fyrri hópnum og á tímabili var ég nú farin að halda að ég myndi bara vinna þetta því að það náði engin að kasta yfir 60 m fyrr en í 4. umferð. Þá grísaði Rússinn (silfurverðlaunahafinn frá ÓL) á að hitta einu kasti í gegn en það var ekkert að ganga hjá henni greyinu...hún átti meira að segja eitt kast 46,64 m!! Mér fannst það nú svo magnað að hún skyldi láta mæla það að ég reif upp myndavélina til að taka mynd af skiltinu en rétt missti af því. Í 5. umferð hitti svo eistneska stelpan líka á eitt kast yfir 60 m og laumaði því aðeins lengra en mitt svo að ég endaði í 3. sæti.

Á morgun er svo komið að því að leggja í hann heim eftir alveg hreint frábæra ferð og þá tekur sko alvaran við. Það er nóg af verkefnum sem bíða mín í ofvæni þegar ég kem heim, ég þarf t.d að byrja á því að hrista fram úr erminni eins og einn fyrirlestur sem gildir heil 20% og flytja hann á fimmtudaginn. Það reddast nú allt einhvern veginn eins og alltaf en það verður skrýtið að koma heim í rútínuna aftur eftir þessa draumaferð. Þetta er allavega ágætis veganesti inn í æfingarnar það sem eftir er af vetrinum. Nú er bara að halda sér heilli!!

Þá erum við komin til Tenerife eftir þægilegt ferðalag í gær og höfum það bara mjög gott. Hótelið sem við erum á er bara mjög fínt og svalirnar mínar snúa út að sjónum en það eru bara klettar beint fyrir neðan það. Mér finnst það mjög kósí að heyra í sjónum skella á klettunum þegar ég er að fara að sofa en hann Beggi greyið var ekki alveg jafn hrifinn af því og lét færa sig yfir ganginn svo að svalirnar hans snéru í hina áttina.

Við fórum á fyrstu æfinguna í dag og reyndar er ég ekkert búin að hitta á Begga og Eggert síðan svo ég veit ekkert hvernig honum gekk en þeir fara á annan völl en ég. Mér gekk hins vegar alveg hroðalega vel og ég bætti mig með 7 skrefum (þ.e besta kastið sem ég hef kastað með 7 skrefum) en var samt alls ekki að taka á því á fullu svo að þetta lofar mjög góðu. Á morgun prófa ég svo að kasta með fullri atrennu og það verður fróðlegt að sjá hvernig það mun ganga. Venjulega þegar ég kasta í fyrsta skipti með fullri atrennu á vorin þá er ég svona eins og beljurnar þegar þær fara út í fyrsta skipti....útum allt!! Þannig að það verður áskorun að ná takti í atrennuna á einni æfingu til að vera tilbúin að keppa en það vill nú til að ég hef mjög gaman af áskorunum og hausinn er algjörlega tilbúinn í þessa.

Það er ótrúlega skrítið að vera komin í hitann á þessum árstíma og vera bara "ekkert" að æfa, maður er vanur að vera að fara í æfinabúðir og vera í algjöru brjálæði 2-3svar á dag. Núna er ég svo bara í algjörum pjúra tækniæfingum og fæ ekki einu sinni að kasta eins mikið og ég vil! Reyndar förum við í páskaferðina svona 2 vikum eftir að ég kem heim og ég treysti alveg á að mér verði þrælað nægilega mikið út þar svo ég þarf ekki að hafa neinar áhyggjur.

Ég ætla að láta þetta duga í bili en ég læt heyra frá mér um hvernig gengur þar sem ég hef ekkert nema tíma hérna!