Fylgist áfram með hér! 

Það er löngu þekkt staðreynd að eitt lítið hrós alveg upp úr þurru getur bjargað erfiðustu dögum og ég er viss um að allir kannast við þetta. Ég hef einmitt verið að fá nokkur slík undanfarið og það fékk mig til að velta þessu aðeins fyrir mér. Eitt skiptið var ég uppgefin eftir morgunæfingu og framundan var langur dagur að vinna í verkefninu mínu og hörku þrekæfing um kvöldið. Þetta ofur einlæga "Mikið ofboðslega ertu dugleg!" frá manneskju sem ég þekki ekki neitt sendi mig skælbrosandi út í daginn. Það gefur ótrúlega mikið að byrja daginn svona jákvæður og þetta bros smitaði út frá sér hvar sem ég kom. Eitt lítið "Hrikalega líturðu vel út" eða high-five á skokkinu frá krakka inn í höll hefur líka gert erfiðar æfingar enn skemmtilegri.

Ég verð að viðurkenna að ég stend mig oft sjálf að því að hugsa svona hluti en láta ekki verða af því að segja það við viðkomandi sem ég ætti að sjálfsögðu að gera. Verum dugleg að hrósa hvort öðru því við gætum bjargað deginum og jafnvel vikunni fyrir einhverjum.

Þar sem tæplega ár er í Ólympíuleikana í London og ég er þegar búin að tryggja mig inn á leikana tók ég þá ákvörðun í haust að þetta árið yrði einfaldlega allt lagt í sölurnar til að ná sem bestum árangri á leikunum. Ég settist niður og skrifaði hvaða hluti ég teldi hafa áhrif á minn árangur og hvernig ég gæti bætt þá. Einn af punktunum sem komu á listann var mataræði en ég tel það skipta gífurlegu máli fyrir árangur í íþróttum og líðan almennt. Ég hef alltaf borðað hollan mat og hugsað mikið um mataræði en samt var ég að finna fyrir ýmis konar óþægindum sem mér fannst ég geta tengt á einhvern hátt við matinn sem ég var að borða. Eftir að hafa heyrt mjög góða hluti um Paleo mataræðið í sumar og lesið mér gífurlega mikið til um það ákvað ég að eftir haustfríið mitt ætlaði ég að slá til og prófa það í 30 daga til að sjá hvort ég fyndi mun á mér.

Hérna ætla ég aðeins að staldra við þar sem mjög ólíklegt er að allir sem lesa þetta viti hvað Paleo mataræði er. Þetta er svokallað steinaldarmanns mataræði sem byggist á því að við borðum þá fæðu sem við lifðum á í milljónir ára og erum genetískt gerð til að lifa á. Í mjög miklum aðalatriðum byggist það á að borða kjöt, fisk, egg, grænmeti, ávexti og hnetur en sleppa kornvörum, mjólkurvörum og baunum. Hér getið þið séð útskýringu á Paleo í hnotskurn:


Fyrir tæplega viku kláraði ég svo þetta 30 daga tímabil og mér hefur bara sjaldan liðið jafn vel og verið jafn orkumikil. Öll óþægindin sem ég hafði verið að finna fyrir og grunaði að tengdust mataræðinu eru horfin, meira að segja hlutir sem ég hef fundið fyrir síðan ég var krakki. Ég veit að þetta hljómar hálfpartinn eins og auglýsing fyrir eitthvað fæðubótarefni en þetta er bara mín upplifun. Þetta eru nokkrir af mínum bestu vinum þessa dagana:







Á þessum 30 dögum sá ég líka skýrar en nokkurn tímann áður hversu mikil áhrif mataræði hefur í raun og veru á okkur. Það að bæta þennan eina litla punkt á listanum mínum færir mig einu skrefi nær drauminum mínum.

 

Í dag eru hvorki meira né minna en 295 dagar þangað til ég munda spjótið á Ólympíuleikvanginum í London. Í vetur ætla ég að vera mun virkari en ég hef verið á blogginu og þemað mun vera ,eins og flestir geta líklegast giskað á, "Leiðin til London". Ólympíuleikar eru nú einu sinni stærsti íþróttaviðburður sem fram fer og mig langar til að gefa þeim sem hafa áhuga á því tækifæri til þess að fá smá innsýn í það hvernig íþróttamenn undirbúa sig á síðustu mánuðunum fyrir leika. Ég mun tala um mataræði, æfingar, æfingabúðir, hvíld og margt annað sem kemur undirbúningnum við. Ef það er eitthvað sem þið eruð forvitin um og viljið að ég bloggi um þá endilega skrifið það í komment og ég svara um hæl.
Undirbúningurinn minn er kominn á fullt skrið, með smá hnjökrum að vísu þar sem ég náði að næla mér í smá kvef en hristi það nú af mér fljótt og örugglega. Fyrstu tvær vikurnar í æfingum fóru afar vel af stað. Meiðslin í fætinum eru orðin góð að mestu en þrátt fyrir að ég finni ekkert til mun ég auka álagið á fótinn mjög hægt og varlega. Það síðasta sem ég vil að gerist núna er að þetta taki sig upp aftur. Allur október verður því tekinn í það að byrja að hlaupa aftur og þola létt hlaupaálag.

Eins og venjulega eftir fyrstu tvær æfingavikurnar er ég helaum í öllum líkamanum. Það var nú ekki á það bætandi en eftir að ég skellti mér í badminton á föstudaginn náði ég mér í harðsperrur á stöðum þar sem ég vissi ekki að hægt væri að fá þær! Rétt' upp hönd sem hefur fengið harðsperrur ofan á ristina.....enginn, hélt ekki! Alls ekki halda þó að ég sé að kvarta því þetta er nú einu sinni hluti af skemmtuninni við þetta allt saman. Á næstu tveimur vikum fer þessu skemmtilega harðsperrutímabili þó að ljúka þegar líkaminn nær að venjast álaginu, þar að segja ef ég missi ekki of mikið úr í veikindunum.

Þessa stundina ligg ég einmitt uppi í rúmi að berjast við kvefið og löngunina til að fara á æfingu. Ég ætla að láta þetta duga í bili og halda áfram að reyna að vera skynsöm.

"Sacrifice the day to save the week, the week to save the month and the month to save the season"

Nú er þessu stórskrýtna og sveiflukennda tímabili mínu loksins lokið en dagurinn er búinn að vera mikill tilfinningarússíbani. Ég er ánægð þar sem ég kastaði 59,15 m (ársbest og yfir ÓL lágmarki) og endaði í 13. sæti á HM. Þetta er langbesti árangurinn minn á stórmóti svo ég get ekki annað en brosað þrátt fyrir að 13. sætið sé án efa mest svekkjandi sætið! Sérstaklega í ljósi þess að ég er með slitna sin í ilinni og hef í raun ekki getað æft eins og planið var síðan í mars! Þetta gaf bara tóninn fyrir næsta ár en mér var greinilega ekki ætlað að fara í úrslit í þetta skiptið heldur sanna mig fyrir sjálfri mér og öllum þeim sem hafa efast um mig.

Þess vegna verða tárin skilin eftir á brautinni og brosið sett upp því í dag var ég 13. besti spjótkastari Í HEIMI!!  

Þar sem ég er svo oft búin að fá spurningar í sambandi við mataræði og mér finnst alveg einstaklega gaman að borða þá datt mér í hug svona til tilbreytingar að blogga um einn (nokkuð) týpískan matardag í mínu lífi. Þessi dagur átti sér stað í gær og er því dagurinn fyrir keppni. Mjög mikilvægt er fyrir íþróttafólk að borða vel í kringum mót til að hafa örugglega næga orku. Magnið og orkan voru því kannski aðeins í meira lagi svona miðað við venjulegan dag.

Morgunmaturinn samanstóð af tveim próteinbombupönnsum með kotasælu, hálfum banana, smá rúsínum og muldum möndlum og að sjálfsögðu vantaði ekki vítamínin, bætiefnin, lýsið og omega-3 með.




Þar sem ég er með stóran maga sem tæmist hratt þá þrauka ég ekki á morgunmatnum fram að hádegi og fæ mér alltaf litla millimáltíð. Í þetta skiptið urðu það ein pera og smá af heimatilbúnu boosti sem urðu fyrir valinu. Ég geri mjög mikið af boosti svo ég er búin að pæla mikið í boostgerð í gegnum árin og vil jafnvel meina að ég sé að verða búin að ná að besta það þar sem ég luma á nokkrum ansi góðum uppskriftum. Þennan daginn varð fyrir valinu að nota hreint KEA skyr, restina af banananum, smá af frosnu mangó, bút af engiferrót, skeið af Maxitone jarðaberjapróteini úr Hreysti, smá slettu af heilsusafa og klaka.

Í hádegismat skellti ég mér svo á Saffran þar sem ég fékk mér smá af súpu dagsins í forrétt en þennan daginn var lambasúpa með grænmeti og kókos. Aðalrétturinn var svo appelsínumarineruð bleikja með sætkartöflumús, hýðishrísgrjónum, salati og hvítlauks kryddjurtasósu. Ég get sagt ykkur það að þeir sem fengu sér ekki svona í vikunni eru að missa af miklu því þetta var SNILLD!




Eftir þessa máltíð var maginn á mér vel saddur og sáttur en til að viðhalda blóðsykrinum og fá góða orku fyrir æfingu fékk ég mér heimabakaða spelt kókosbrauðbollu með kotasælu og avocado og hinn helminginn af avocadoinu og smá af boostinu með í síðdegiskaffi.




Æfing dagsins var svo að sjálfsögðu mjög létt þar sem það var mót daginn eftir en það var bara hitað vel upp, aðeins hlaupið með spjótið, einn sprettur og svo góðar teygjur. Strax eftir æfinguna drakk ég restina af boostinu til að fá ávaxtasykurinn til að boosta insúlínið og koma öllu próteininu beint inn í vöðvana. Yfirleitt fer ég aðeins í baðstofuna í World Class til að slappa aðeins af eftir æfingar en það er ekki gott að vera í heitum pottum og gufu daginn fyrir mót svo það var ekki gert í þetta skiptið.

Fyrir kvöldmatinn sýndi ég svo snilli mína í eldhúsinu og töfraði fram þessa ljúffengu ofnbökuðu kjúklingabringu marineraða í smá kókossataysósu, örlítið af hýðishrísgrjónum og helling af salati með feta osti.

 

Eins og ég tók fram í byrjun var þetta dagurinn fyrir keppni og því vel borðað en venjulega er ég ekki með tvær svona stórar máltíðir á dag. Enda var minn stóri magi vel sáttur og aldrei svangur yfir daginn. Með þessum herlegheitum var svo drukkinn lifandis hellingur af vatni líka en ég drekk vatn með öllum máltíðum.

Jæja ég vona að þetta hafi svarað spurningum einhverra og aðrir hafi haft gaman af en nú er ég farin að undirbúa mig fyrir Meistaramót Íslands. Það er haldið á Selfossvelli núna um helgina frá 12-16:30 í dag og 12-15 á morgun svo endilega látið sjá ykkur ef þið eigið leið hjá. Ég keppi sjálf bara í spjóti þetta árið og það er kl 14 í dag. 

Jæja seint koma sumir en koma þó en mig langaði bara að skella inn síðasta hluta ferðasögunnar. Það var nú ekki jafn mikið um ævintýri á Ítalíu og í Marokkó, kannski sem betur fer. Ferðalagið yfir var þægilegra en ég hafði þorað að vona og maginn var svotil alveg til friðs en fyrstu dagarnir fóru aðallega í að ná upp matarlyst og kröftum aftur nú og sjálfsögðu að versla smá líka. Þar sem ég var komin svo snemma á mótið eða 4 dögum fyrir mót (flestir koma daginn fyrir) var ég fyrsti íþróttamaðurinn til að mæta á svæðið. Það hafa margir spurt mig hvort það sé ekki leiðinlegt að ferðast svona mikið ein og vera ein á hótelum einhversstaðar úti í heimi og ég get alveg fúslega viðurkennt að ég átti vægast sagt mjög erfitt með það til að byrja með enda er ég mjög mikil félagsvera. Fljótlega tók ég þó ákvörðun um að ég ætlaði ekki að falla í þá gryfju að vera einmanna á meðan ég er að upplifa drauminn minn heldur ætlaði ég að njóta hans í botn. Núna nýti ég tímann til að skoða staðina sem ég er að fara á, les, geri hugaræfingar og margt í þeim dúr og er farin að njóta þess í botn að vera ein. Í Torino gat ég rölt aðeins um nánasta nágrenni hótelsins þar sem ég hafði nokkra daga fyrir mótið og auðvitað fann ég verslunargötuna.

Þegar styttist í mótið kom svo herbergisfélaginn minn loksins en þá kom í ljós að ein af þrístökkvurunum sem ég kynntist í Marokkó var með mér í herbergi. Ég var mjög sátt við það því hún er algjör snillingur svo það var bara gaman hjá okkur. Það var eitt sem við veltum mikið fyrir okkur þarna úti en það er hvað ítölsk matargerð er mikið lofuð. Ég bara get ekki með nokkru móti skilið það! Nú vona ég að ég sé ekki að móðga neinn en uppistaðan í þessu er bara hveiti og það er ekkert í boði nema pasta og hvítt brauð. Ég var farin að halda að ég þyrfti að fara út að veiða til að fá almennilegan kjötbita (þá kemur sér vel að vera spjótkastari!). Þetta slapp alveg þegar ég hafði enga matarlyst og þessi litli kjötbiti sem við fengum var nóg fyrir mig en þegar ég fór að braggast aðeins þá var þetta ansi takmarkað. Mér finnst það að minnsta kosti hálf undarlegt að fá BARA fullan disk af pasta fyrst og svo eftirá smá kjötbita. Enda var mér farið að líða eins og einhverskonar hveitiloftbelg undir lokin svo það var ansi gott að koma heim og elda sinn eigin mat. 

Á keppnisdaginn sjálfan er ég orðin mjög spennt fyrir mótinu þar sem ég er farin að geta borðað eðlilega og finnst ég búin að ná upp kröftum aftur. Auðvitað þarf ég þá að fara að fá magakrampa aftur seinni partinn og ekki nóg með það heldur var útsýnið út um herbergisgluggann minn svona rétt áður en við fórum á völlinn:

Þetta lofaði allt saman alls ekki góðu en ég ákvað að láta þetta ekkert á mig fá og hugsaði að í versta falli gæti ég synt í upphitun, enda orðin ansi vön því eftir meiðslin á fætinum!  Það rættist svo úr þessu öllu saman þar sem það stytti upp fljótlega og sólin meira að segja farin að skína þegar keppnin byrjaði og einbeitingin var svo mikil í keppninni að ég gleymdi alveg maganum. Útaf þessari matareitrun sem ég fékk gat ég ekki tekið mikið af æfingum á milli mótanna svo ég gerði þeim mun meira af hugaræfingum til þess að reyna að ná inn þessum tækniatriðum sem ég er að fókusera á. Ég er mjög ánægð með hvað ég náði þeim vel inn í þessu móti. Fyrstu 3-4 köstin voru mjög góð og ég átti tvö köst yfir 57 m en í síðustu tveimur var bæði orkan orðin að skornum skammti og ég missti spjótið ansi mikið upp. Niðurstaðan var 57,56 m sem ég get ekki verið annað en ánægð með, sérstaklega í ljósi þess að ekki nema 4 dögum áður var ég sannfærð um að ég væri að lifa minn síðasta dag. Þetta dugði mér í 5. sætið sem er reyndar svolítið svekkjandi því ég var búin að vera í 3. sæti alla keppnina og svo hittir Madara vinkona mín (Evrópumeistari 22 ára og yngri) á eitt kast lengra í 5. umferð en öll hin köstin hennar voru í ruglinu. Svo í síðstu umferð fer Vira (Heimsmethafi unglinga) aftur fram úr mér eins og í Marokkó. Þrátt fyrir þetta er ég mjög ánægð með þetta mót því ég er að ná þessum tækniatriðum inn í móti, kasta tvisvar 57 m rétt eftir matareitrun og síðast en alls ekki síst þá hafði ég ótrúlega gaman af þessu og naut þess í botn að vera á vellinum.

Þar sem þetta mót gekk svona vel miðað við aðstæður var ég mjög spennt fyrir Evrópukeppni Landsliða sem verður haldin núna um helgina heima á Íslandi, á Laugardalsvellinum nánar tiltekið. Öll áhersla var því lögð á að hvíla líkamann vel, fínpússa tæknina, safna kröftum og jafna mig alveg á þessari matareitrun. Það er búið að takast mjög vel og ég átti frábæra kastæfingu í fyrradag!!  Þessi æfing og skemmtilegur landsliðsfundur í gærkvöldi gerðu það að verkum að ég hreinlega get ekki beðið eftir að keppa! Það er alveg einstök upplifun að keppa á stóru móti á heimavelli og því miður fáum við Íslendingar mjög sjaldan að upplifa það en nú er komið að því! Ég vona svo sannarlega að við fáum mikið af áhorfendum á völlinn og góða hvatningu svo að við njótum heimavallarins. Það eru 2 lið sem fara upp um deild og við erum í hörkubaráttu en til þess að það takist þurfum við góðan stuðning. Mótið er á milli 12 og 15:30 bæði laugardag og sunnudag svo endilega kíkið við. Ég kasta á laugardaginn kl 12:10.

Þá er komið að næsta áfangastað í hinni æsispennandi ferðasögu....hmm enginn, nú jæja þá skemmti ég mér allavega við að skrifa þetta!  Á föstudaginn síðasta skellti ég mér svo yfir til Rabat í Marokkó þar sem næsta mót var á sunnudaginn. Ferðin byrjaði heldur brösulega en málið er að ég er ansi flughrædd, ég finn samt bara fyrir því þegar það kemur ókyrrð. Þá er eins og ég sé slegin með blautri tusku í andlitið og minnt á að ég er í fleiri tonna málmhlunki í 38 þúsund feta hæð og á 7-800 km hraða. Það skal enginn segja mér að það sé öruggasti staður í heimi!! Allavega þar sem flughræðslan er mest þegar vélin fer að hristast verður hún þar af leiðandi meiri eftir því sem vélin er minni því það verður nú að viðurkennast að þessar litlu elskur eru ekki mjög traustvekjandi. Þegar ég átti svo að fljúga yfir til Marokkó kom ég út í eina minnstu flugvél sem hef séð og minnti meira á pulsu (nei ekki pylsu) heldur en flugvél. Þarna varð ég viss um að þetta yrði minn síðasti dagur, smá vindhviða og kvikindi væri farið niður. Við lentum svo að sjálfsögðu í yndislegri ókyrrð en litla greyið hélst nú á lofti svo ég komst lifandi til Marokkó.

Á leiðinni yfir kynntist ég stelpu sem er þrístökkvari frá Slóveníu, er hjá sama umboðsmanni og ég og var líka að keppa á báðum mótunum. Við urðum fínustu vinkonur og spjölluðum heilmikið og ég er ótrúlega ánægð með að hafa kynnst henni. Aðallega vegna þess að þetta er mjög skemmtileg stelpa en líka vegna þess að hún varð algerlega til þess að ég steinhætti að vorkenna mér yfir þessum meiðslum mínum. Eins og ég bloggaði um fyrir stuttu þá á maður ekki stöðugt að vilja meira heldur líka muna að vera þakklátur fyrir það sem maður hefur, þetta lærði ég heldur betur í þessari ferð. Hún er að koma aftur núna eftir að hafa fengið álagsbrot í bakið sem hún þurfti að fara í aðgerð til að laga og ekkert mörgum árum áður sleit hún hásin. Í keppninni sjálfri á sunnudaginn sleit svo stökkvari frá Belgíu hásin líka. Það er ekki hægt að segja annað en að bólgurnar undir ilinni á mér séu ansi smávægilegar í samanburði við þetta. Fyrir utan það svo að hún hefur fengið þessi meiðsli sem ég er með og losnað við þau svo hún gaf mér ansi góð ráð varðandi þau líka.

Í gegnum hana kynntist ég svo tveim öðrum þrístökkvurum líka og eftir langt spjall með þeim um kvöldið eftir keppnina varð ég líka ansi þakklát fyrir að vera spjótkastari! Önnur stelpan hafði fengið ströng fyrirmæli frá þjálfarnum sínum um það að borða sama sem ekkert síðustu 5 dagana fyrir mótið og EKKERT á keppnisdaginn!! Ekki nóg með það heldur átti hún ekki að drekka neitt heldur!! Nú og hvers vegna í ósköpunum var þjálfarinn hennar að segja henni að gera þetta? Af því að hún var of þung!! Þessi stelpa var án gríns ekki nema svona 60 kg með skólatösku og ég stórefa það að orkuleysið af því að borða ekkert fyrir keppnina hafi hjálpað meira en að missa 1-2 kg. Aumingja stelpan gat svo ekkert í mótinu því hún fann varla fyrir fótunum á sér af þreytu en það verður að fylgja með að hún át eins og hestur um kvöldið sem gladdi mig mikið. Út frá þessu spunnust miklar umræður um mataræði og þyngd hjá hinum og þessum (sem ég ákvað að leggja ekki mitt af mörkum í) og ég komst að því að íþróttaanorexía, sem þetta er klárlega, er ótrúlega algeng hjá heimsklassa íþróttamönnum! Ég var í algjöru sjokki eftir þetta.

Þegar við komum til Marokkó fengum við svo fyrsta menningarsjokkið okkar strax og við komum í bílinn sem átti að keyra okkur á hótelið þar sem ekta marokkósk tónlist var blöstuð alla leiðina. Landið er mjög fallegt en það er greinilega mikil fátækt þarna og við sáum margt sem gerði okkur þakklátar fyrir það sem við höfum. Hótelið sem við vorum á var hins vegar mjög fínt, hótelgarðurinn ótrúlega fallegur og ströndin bókstaflega beint fyrir utan hann. Hún var meira að segja nær en á Spáni og ennþá hentugri fyrir strandarhlaup svo ég fékk enn meiri fiðring í tærnar. Daginn eftir var boðið upp á sightseeing ferð um borgina og við ákváðum að skella okkur þar sem maður fer nú ekki til Marokkó á hverjum degi. Þar kynntist ég meðal annars Asafa Powell (sem meira að segja bauð mér til Jamaica) og sjúkraþjálfaranum hans sem er fínasti kall. Seinni partinn fór ég svo á æfingu á vellinum og fílingurinn var alveg frábær og mikil tilhlökkun í gangi.

Á keppnisdegi tók ég mína venjulegu wake-up æfingu um hádegið og var að fíla mig rosalega vel. Þegar ég var svo að hita upp fyrir mótið var líkaminn hins vegar orðinn frekar skrýtinn, ég var þreytt í fótunum og hálf kraftlaus eitthvað. Ofan á þetta var ég aftur að missa spjótið of hátt eins og á Spáni svo það fór ekki nema 56,18 m í þetta skiptið sem dugði í 4. sætið. Aftur lenti ég í síðustu umferðar svekkelsi því ég var í 3. sæti fyrir hana en Vira (heimsmethafi unglinga frá Úkraínu) kastaði aðeins lengra í síðasta kasti. Ég var mjög svekkt eftir mótið því miðað við formið sem ég er í á ég sko alls ekki að vera að kasta 56 m og ég skildi ekkert af hverju líkaminn var að “svíkja” mig svona því ég var ekki búin að vera að gera neitt sem gæti orsakað þessa þreytu.

Daginn eftir fékk ég svo skýringuna á því svart á hvítu þegar ég vaknaði kl 8 um morguninn með heiftarlegan magakrampa sem ég losnaði ekki við fyrr en ég ældi. Ég fór í morgunmat kl 10 til að reyna að koma einhverju niður þó ég hefði sko miklu minna en enga matarlyst. Ég rétt dreif svo inn á herbergi aftur til að æla því og eftir þetta lá ég bara uppi í rúmi og fór að æla til skiptis fram eftir degi en það var ekki séns að ég kæmi neinu niður. Um 3 leitið var ég orðin svo máttfarin að ég komst ekki lengur fram úr rúminu og var farin að hugsa hvort þetta væri bara minn síðasti dagur og ég myndi bara finnast dauð þarna í rúminu daginn eftir. Þegar ræstingarkonurnar komu inn í herbergið reyndi ég að tala við þær en þær skildu auðvitað enga ensku og fóru alltaf út úr herberginu þegar þær heyrðu í mér. Vinkonur mínar höfðu allar farið um morguninn svo það var í rauninni enginn sem myndi koma að tékka á mér. Ég náði að nota síðustu orkudropana í að hringja í mótshaldarana og það var strax hringt á lækni. Hann kom og gaf mér ógleðistillandi í æð, sýklalyf, C vítamín, verkja- og hitastillandi og ég veit ekki hvað og hvað svo ég fór að geta borðað eitthvað og komst á fætur. Þetta var sko heldur betur ekki það sem ég hafði hugsað mér að eyða síðasta deginum mínum í. Ég var búin að hlakka svo til að taka góða æfingu, jafnvel stelast í strandarspretti og njóta þess svo að liggja á ströndinni og við laugina. Auðvitað hafði ég líka hugsað mér að kasta miklu lengra en það var greinilegt að ég var byrjuð að finna fyrir þessu í keppninni en þetta útskýrir allavega þetta máttleysi í mér.

Sem betur fer gat ég svo borðað morgunmat daginn eftir áður en ég lagði í hann yfir til Ítalíu svo ég hafði einhverja orku í ferðalagið. Það var sem betur fer mjög stutt og þægilegt með beinu flugi yfir til Mílanó. En nú ætla ég að láta þetta duga í bili og það verður gaman að sjá hvort einhver nenni að lesa þetta alltsaman!  Nú er komið að wake-up æfingu fyrir mótið í dag svo Ítalíuhluti ferðasögunnar miklu kemur þegar ég kem heim. 

Það eru sko heldur betur að hrannast upp sögurnar þessa dagana en ég er búin að vera á ferð og flugi í rúma viku núna. Ég er búin að keppa á tveimur mótum og mun keppa á því þriðja á morgun en þá læt ég staðar numið og kem heim á laugardaginn. Upphaflega planið var nú að keppa á því fjórða á sunnudaginn en þar sem matareitrun setti “smá” strik í reikninginn ákvað ég að það væri bara best að slaufa því. Þar sem ég er búin að vera að fara mikið á milli staða eru allir orðnir ruglaðir í því hvar ég er eiginlega og svo það fari ekkert á milli mála þá er ég á Ítalíu núna. Það er svo mikið sem mig langar að segja frá að ég vil ekki troða þessu öllu í eitt blogg svo það kemur eitt fyrir hvern stað.

Á miðvikudaginn í síðustu viku byrjaði ferðalagið mikla á því að ég fór til Huelva sem er syðst á Spáni, rétt hjá Sevilla. Það er eitthvað við þennan stað en ég virðist alltaf fá nektarsjúka herbergisfélaga. Þegar ég fór á þetta mót fyrir tveim árum kom ég mjög seint nóttina fyrir keppni svo að herbergisfélaginn minn var steinsofandi og hélt örugglega að hún yrði bara ein. Næturvörðurinn á hótelinu var svo góður að fylgja mér að herberginu mínu og þegar þangað var komið opnar hann bara hurðina, fer inn með töskuna mína og allan tímann er hann að tala við mig á spænsku. Greyið stelpan (herbergisfélaginn) vaknar við það um miðja nótt að karlmaður kemur inn í herbergið, talandi mál sem hún skilur ekki svo hún auðvitað sprettur á fætur og öskrar “Hver er þetta?”. Ég róa hana auðvitað niður og segi að þetta sé bara ég (hún er spjótkastari líka svo við þekkjumst). Þegar ég kem inn sé ég ástæðuna fyrir því að hún brást svona við en stelpugreyið var kviknakin. Allan tímann sem ég var þarna var hún svo nakin þegar hún var inni á herberginu. Í þetta skiptið var ég með nýjan herbergisfélaga en sú virtist hafa alveg jafn gaman af því að vera nakin inni á herbergi og kippti sér sko minna en ekki neitt upp við það hvort ég væri þarna eða ekki. Ekki það að þetta truflaði mig neitt sérstaklega en þessi stelpa er frá Hvíta Rússlandi og talar þar af leiðandi sama og enga ensku. Það er ekki laust við að það myndist smá vandræðaleg stemming þegar við getum ekki talað saman og hún var alltaf nakin.

Þessi staður er alveg ótrúlega fallegur og hótelið mjög flott en það er alveg við ströndina. Ströndin er bókstaflega beint fyrir utan hótelgarðinn og mjög stór og flöt svo hún er alveg tilvalin í strandaræfingu (já ég veit, frjálsíþróttanörd). Ég verð nú að viðurkenna að ég hefði alveg verið til í að vera með heilan fót og mega taka nokkra spretti. Maturinn á hótelinu var sko ekki af verri gerðinni heldur og ég er bara ekki frá því að þetta sé með því flottara sem ég hef séð og hef ég nú gist á nokkrum hótelum. Við skulum samt orða það þannig að það væri skemmtilegra að fara í frí þarna í september þar sem að eftirréttahlaðborðið er ansi stórt. J

Nóg um það og nú er komið að máli málanna, keppninni sjálfri. Ég var að fíla mig hrikalega vel þegar ég koma á völlinn og heldur betur til í slaginn. Upphitunin var mjög góð en það var frekar hvasst svo það var erfitt að hitta í vindinn. Því miður tókst mér ekki alveg að hitta í vindinn en ég var að kasta aðeins of hátt fyrir þennan sterka vind sem við vorum með. Samt sem áður var ég með fína seríu þar sem lengsta kastið var 58,37 m en ég verð nú að viðurkenna að ég var samt ekki ánægð því ég var í bætingarfíling. Ekki hjálpaði heldur mikið að ég var búin að leiða keppnina allan tímann og í síðustu umferð kastar kúbverska stelpan örlítið lengra. Ég fór náttúrulega alveg brjáluð í síðasta kastið og setti allt í það en spjótið fór aðeins of hátt svo það bókstaflega stoppaði í loftinu og datt niður. Samt mældist það tæpir 55 m svo það var smá svekkelsi svona í restina. Ég get samt ekki verið ósátt við 10. besta mótið mitt ever og ársbesta. Það besta við þetta allt saman var að fóturinn hélt alveg og ég fann ekkert til. Ég eignaðist líka nýjan aðdáanda en einn af sjálfboðaliðunum við mótið var 15 ára stelpa sem er að æfa spjót og er spænskur meistari í sínum aldursflokki. Hún kom að spjalla við mig eftir keppnina og var alveg himinlifandi þegar ég gaf henni númerið mitt áritað á spænsku svo ég fékk koss og læti (og nei strákar ekki á munninn!).

Daginn eftir var svo lagt í hann yfir til Marokkó þar sem ég lenti í allskonar ævintýrum sem verða efni í næsta blogg því nú er kominn tími til að skríða uppí rúm.